Hafgýgur

Það var einu sinni í fyrndinni konungur og drottning. Þau áttu eina dóttur barna. Þegar hún fæddist, mæltu nornir fyrir henni jóðmælivana forntíðarinnar. Gáfu þær henni marga hamingju: fagran vöxt og fríðleika, auðsæld og gott gjaforð; reiddist þá ein nornin og þótti mikið um mælt, en lítið skotið til sinna ummæla; skóp henni því, að hún skyldi verða að sjóskrímsli níunda hverja nótt, þegar hún giftist og aldrei úr þeim álögum komast, nema hún gæti búið svo saman við mann sinn í þrjú ár að hann og enginn annar yrði þessa vís eður og svo spakan, að þó upp kæmist hið sanna um hamskipti hennar, skyldi hann hvorki opinbera það, reiðast því né týna ást sinni við hana. En ef öðruvísi færi, skyldi hún steypast í sjóinn og aldrei úr þeim ánauðum komast; en söngrödd skyldi hún hafa svo fagra að allar skepnur sæfði.

Mær þessi ólst upp í ríki föður síns með fegurð og sóma, ástsæl af alþýðu manna. En er hún kom til aldurs, var hún gift ágætum konungssyni. Fór svo fram í tvö ár að hún hvarf úr hvílu hans til óskapanna níunda hverja nótt, en á þriðja ári varð hann þessa var að hún hvarf úr hvílu hans; fór því að hafa nákvæmari gætur á henni. Eina nótt veitti hann henni eftirför. Hélt hún á undan til sjávar og að einum helli. En er hann kom að hellinum, sér hann hvar hún er að synda í vatni í hellinum, maður niður að mitti, en fiskur að neðan. Sneri hann síðan heim í rekkju sína. Að stundu liðinni kemur hún aftur og ætlar í hvílu til bónda síns. Skipar hann henni þá, „illum ormi“, að fara í burtu. Sneri hún þá í burt aftur með gráti miklum. En er hún hvarf, var hún þunguð og ól börn sín í sjó, og þaðan eru allar margýgjur komnar.

Orðaspjall

Heimspekilegar samræður

Kveikjur út frá skynjun, sköpun og útinám

%d bloggers like this: