Loppa og Jón loppufóstri

Á Bleiksmýrardal, afrétt Fnjóskdælinga, er skál sú í fjalli þar vestan megin ár sem Loppuskál heitir. Það er í sögum haft, að skál þessi tekið hafi nafn af flagðkonu einni, sem í fyrnd hefði búið þar í helli nokkrum, og að flagðkona þessi hafi eitt sinn stolið manni einum, sem Jón hét, ungur maður líklegur til þroska; hafi hann verið við fjallagrasatínslu á dalnum með fleira fólki. Loppa hafði Jón heim í helli sinn og var þar systir hennar fyrir og ekki fleira trölla. Systurnar voru báðar í blóma aldurs síns, en sökum þess að þá var kristni fyrir löngu komin í land og tröll á förum, hugðu þær efna Jón þennan til fylgjulags við sig, svo þær gætu aukið kyn sitt. Lögðu þær því alla alúð á að fara sem bezt með hann og láta ekkert skorta er eflt gæti þroska hans. Iðulega tóku þær og mökuðu í eins konar smyrslum eða feiti og teygðu hann á milli sín; fannst honum það mikil raun. Þær orguðu líka í eyra honum til að trylla hann. Aldrei létu þær hann einan í hellinum og ekki fór nema önnur í senn til aðdráttanna. Liðu þannig nokkur misseri, að Jón fékk ekki að sól að sjá og aldrei færi til burtfarar sem hann hafði stöðugt löngun til, þó hann dyldi þær þess.

Þá hér er komið sögunni, hvarf systir Loppu, svo Jón vissi ekki hvað af henni varð; fór hún eitthvað til búsaðdrátta og kom aldrei síðan. Ætlaði hann að hún mundi á einhvern hátt látizt hafa. Varð Loppu mjög angursamt við missi systur sinnar, því hún trúði ekki vel fóstra sínum. Hlaut hún nú að starfa allt ein og láta Jón einan. Var hún þó aldrei svo langdvölum burtu að Jón sæi sér strokfæri; gjörir hann sér þá upp veiki og lézt þungt haldinn. Þótti Loppu það hið mesta mein og bað han segja sér, við hvað honum mundi batna, og kveður hann á líkast mundi að sjúknaði sínum gjörðist, fengi hann tólf ára gamlan hákarl. Loppa hét að vera þar um í útvegum og býr hún sig til ferða, fer og kemur brátt aftur að forvitnast um, hvort fóstri hennar lægi kyrr og var það; ætlaði hún, að þá mundi allt svikalaust og fer leið sína.

Litlu síðar rís Jón úr rekkju, fer út úr hellinum og niður til árinnar.Hittir hann stóðhross á dalnum og tekur eitt og ríður niður dalinn og þraut það brátt, því svo var Jón þungur orðinn að hann var óbær hverjum hesti. Fer hann svo alla leið niður til Illugastaða; hafði hann þá sligað þrjá hesta og þó mátt ganga hið mesta af leiðinni.

Þá er hann kemur sunnan á túnið á Illugastöðum, heyrir hann að Loppa fóstra hans kallar upp á Miðdegishólnum og segir:

„Hérna er tólf ára gamli hákarlinn, Jón, og þrettán ára þó; ég sótti hann á Siglunes“.

Jón var yfirkominn af mæði og hraðar þó nú ferðinni enn meir að kirkjunni, brýtur hurðina með hnefa sínum og biður að klukkum sé hringt; fólk var í kirkju og þó því yrði ósvipt við, var klukkum hringt, og var Loppa þá komin að læk þeim, sem skammt er fyrir sunnan kirkjuna og á túninu. En sem hún heyrði klukknahljóðið, hvarf hún aftur; heitir þar síðan Tröllkonuvöllur. Um Jón er það að segja, að svo var vöxtur hans mikill og afskaplegur orðinn að höfuð hans tók mæni kirkjunnar, þá er hann stóð uppréttur í henni. Hann náði prestsfundi, lifði síðan þrjá daga og deyði. Ætluðu menn að mæðin af hlaupunum hefði hann til dauða dregið.

Orðaspjall

Heimspekilegar samræður

Kveikjur út frá skynjun, sköpun og útinám

%d bloggers like this: