Skólaþjónusturnar

Það er kallað að heitast, ef menn í heift biðja hvor öðrum mikilla óbæna, og eiga heitingar oft að hafa orðið að áhrinsorðum.

Svo er mælt, að þegar skóli var í Skálholti, hafi þar verið tvær skólaþjónustur. Þær vóru báðar illar mjög í skapi og þungyrtar, ef því var að skipta. Eigi er þess getið, að þeim hafi komið illa saman. En svo bar til fyrir jólin einn vetur, að önnur þjónustan þurfti að fara eitthvað út, en veður var illt og bylur. Hún tekur þá nýþvegnar nærbrækur af einhverjum skólapilti, sem hin þjónustan þjónaði; því hún hafði ekki annað fat hendi nær til að fara í. Fór hún síðan í brækurnar, og urðu þær allar votar og óhreinar. Þegar hún kemur inn aftur, segir hún hinni þjónustunni frá, og biður hana að misvirða ekki þetta tiltæki sitt við sig, þó hún hafi tekið brækurnar á laun við hana. En þjónustan brást reið við og atyrti hana. Eykst þetta svo orð af orði, þangað til þær heituðust, og sukku þær báðar niður í jörðina. Var önnur komin í hné, en önnur upp í mitti, þegar að þeim var komið. Hlupu þá skólapiltar til, kipptu þeirri upp undir eins, sem grynnra var sokkin. Var hún þá borin burt. Síðan tóku þeir til hinnar, en hún sat föst fyrir. Tóku þá tólf á henni í einu. Þá segir hún: „Tíu toga að neðan, tólf toga að ofan, og takið á fastara piltar“. Gátu þeir þá loks náð henni upp, og ætlaði það þó að ganga tregt.

Orðaspjall

Heimspekilegar samræður

Kveikjur út frá skynjun, sköpun og útinám

%d bloggers like this: